چند روز پیش سوار اتوبوس خط واحد شده بودم، دیدم آقای راننده یک نوار از سخنرانیهای مرحوم کافی را گذاشته و همه هم غرق در گوش دادن به داستان ها و نکات شیرین و آموزنده اش هستند. چند وقت پیش هم دیدم توی یک نانوایی قفسه ای با چند کتاب گذاشته اند، که مردم وقتی توی صف هستند وقتشان تلف نشود و به مطالعه بپردازند.یک پایگاه بسیج هم تعدادی تسبیح خریده بود و به یک نانوایی سنگک هدیه داده بود تا کسانی که میخواهند توی صف ذکر بگویند، از آن تسبیح ها استفاده کنند.آرایشگاه نزدیک منزلمون هم تعدادی کتاب روی میز جلوی مشتریاش گذاشته که کتاب خوان ها بیکار نباشند و ده ها طرح کوچک فرهنگی دیگر که شاید شما هم از نزدیک دیده باشید.
اینها نشان از سطح بالای فرهنگی مردم ما دارد.
به نظر می رسد مدیریت و اجرای کارهای فرهنگی توسط خود مردم و در یک کلام جهاد فرهنگیِ مردمی، کاری است که آثار و نتایج بسیار زیادی در بر خواهد داشت. (ما که از این شوراها و دفتر ها و سازمان ها و تلویزیون و سینما و ورزش و روزنامه ها و ... خیلی چشممون آب نمی خوره. اینقدر کارهای مهم سیاسی هست که کسی وقت نکنه به کارهای پیش پا افتاده فرهنگی بپردازه!!!)
کاش بعضی از مسئولین فرهنگی ما هم به اندازه یک راننده اتوبوس یا شاطر نانوا یا آرایشگر می فهمیدند و یا دغدغه داشتند. بیش از این هم ازشون انتظاری نداریم. باور کنید بعضی از این دستگاه های عریض و طویل حتی اندازه بعضی نانوایی ها و آرایشگاه ها هم خروجی نداشته اند؛ باور کنید!
منبع:
حلقه 
